Tommy is inmiddels een jaargeweest en dus ben ik gaan afbouwen. Eerst heb ik de kolfbeurtenverminderd tot drie per dag. De opbrengst was toen nog rond 650 cc perdag. Vervolgens ben ik tweemaal daags twee tabletjes Domperidon gaanslikken inplaats van driemaal daags twee tabletjes. De opbrengst zaktenaar rond de 550 cc per dag.
Vanaf vorig weekend ben ik tweemaal daags gaan kolven. Dat ging goedzonder al te veel stuwing, waarschijnlijk omdat ik het combineerde meteen halvering van de Domperidon (tweemaal daags 1 tabletje). Deopbrengst daalde naar zo’ n 450 cc per dag.

Vrijdagavond was het aangebroken doosje Domperidon leeg. Zaterdag hadik nog 420 cc, zondag was het nog maar 320 cc en maandag kolfde ik maar 160 cc!

Ofwel… het is op. Over. Ik ga terug naar eenmaal daags kolven en maakde laatste restjes uit de vriezer op. Maar ik denk dat het binnenenkele dagen einde verhaal is.

‘t Gaat nu wel héél erg snel… en hoewel het mijn eigen keus is, benik er toch heel verdrietig om dat het nu zo snel ophoudt. Ik hadgehoopt dat ik ook zonder de Domperidon nog wat langer door had kunnengaan…

30 augustus 2007
Ik ben er klaar voor: de baby mag komen! Alles staat klaar: de wieg, schone kleertjes, luiers, box en wandelwagen. Ik heb me al maanden voorbereid en heb bewust ervoor gekozen minstens een jaar borstvoeding te geven. Ik heb me al aardig ingelezen ook, dus wat kan er fout gaan?

Nooit heb ik er rekening mee gehouden dat mijn zoontje de borst zou weigeren. Dat hij niet als vanzelf wist wat hij moest doen, dat de kraamverzorgster er niet zoveel verstand van had als nodig was, dat ik me zou laten overdonderen waardoor hij in no time flesvoeding kreeg en mijn borstvoeding niet goed op gang kwam.
Nooit had ik verwacht dat hij de borst blééf weigeren.
Nooit had ik verwacht dat ik fulltime moest gaan kolven als ik desondanks borstvoeding wilde geven.

Zeven maanden deden mijn tepels enorm zeer. Dankzij het borstvoedingsprikbord ontdekte ik dat ik spruw had en eindelijk verdween de pijn.
Bijna zes maanden had ik bij lange na niet genoeg melk. Dankzij het borstvoedingsprikbord kwam ik op het idee Domperidon te gaan slikken. Daardoor had ik vanaf het moment dat Tommy zes maanden was en ook bijvoeding ging krijgen voldoende melk!
Ontelbare keren stond ik op het punt de moed op te geven. Dankzij de verhalen op het borstvoedingsprikbord vond ik toch telkens de motivatie om door te gaan.

30 augustus 2008
Ik heb het gehaald! Tommy heeft een jaar lang borstvoeding gehad. Uit een flesje weliswaar. Maar toch… hij heeft het maar mooi binnen gekregen!
Een jaar lang heb ik met mijn kolfapparaat rondgesjouwd, heb ik mijn keus voor borstvoeding moeten verdedigen tegenover naaste familie en wildvreemden, heb ik uren per dag zitten kolven op soms de gekste plekken, heb ik geleefd met wrange dubbele gevoelens: wel borstvoeding geven maar niet weten hoe het is als je baby uit je borst drinkt.

Ik ben blij dat ik het volgehouden heb. Nu wordt het tijd om af te bouwen. Ik ben er al mee begonnen, kolf nog maar drie keer per dag en niet meer op mijn werk. De Domperidon heb ik al verminderd van driemaal naar tweemaal daags twee tabletten. Ik weet niet hoe lang ik nog doorga, ik denk dat de melk snel op is als ik volledig met de Domperidon stop.

Stiekem hoop ik nog eens het wonder van een zwangerschap en bevalling mee te maken. Het kan nog net, over drie weken word ik 40. En mocht dat gebeuren, dan hoop ik dat ik dan ècht borstvoeding mag geven…

Als Tommy 19 weken is, merk ik dat de melkopbrengst achteruit gaat. Ook al las ik kunstmatige regeldagen in (baby’s doen dat om de productie te verhogen, ze komen dan veel vaker om een voeding. Omdat de kolf daar niet om vraagt, probeer ik dat zelf te doen door een paar dagen elke twee uur te kolven en zo de productie te verhogen), na enkele dagen zakt het effect hiervan weer weg. De meeste dagen heb ik zo rond de 300 cc opbrengst, terwijl Tommy dagelijks vier voedingen van zo’n 200 cc krijgt.

Ik ben superzuinig op elke druppel, vind het heel erg als Tommy zijn fles borstvoeding niet leegdrinkt. Eenmaal moest ik wel 80 cc weggooien, wat heb ik daar vreselijk om gehuild! Gelukkig komt dit maar zelden voor.

Ik heb inmiddels zelf een kolf aangeschaft, weliswaar een rib uit mijn lijf maar als ik nog 8 maanden een kolf blijf huren ben ik zowat het dubbele kwijt.

Omdat ik toch heel erg graag de productie omhoog wil krijgen, grijp ik naar de laatste mogelijkheid: Domperidon. Dat is eigenlijk een medicijn tegen misselijkheid, maar het heeft als bijwerking dat het het prolactinegehalte in het lichaam verhoogt. En prolactine zorgt voor de aanmaak van borstvoeding.

Ik hoop op een verhoging tot misschien wel 150%, dat zou geweldig zijn!

Acht weken later heeft het effect van de Domperidon mijn stoutste verwachtingen overtroffen. Ik kolf dagelijks met gemak meer dan 600 cc! Ook als ik maar vier keer per dag kolf! Kolven wordt bijna leuk op die manier!

Ik heb dagelijks minimaal twee en meestal drie voedingen van zo’n 220 cc voor Tommy en hij krijgt dus nog maar één kunstvoeding per dag. Nu hij langzamerhand ook ander eten gaat krijgen, combineer ik dat uiteraard met de kunstvoeding, zodat ik die langzamerhand af kan gaan bouwen. En als het zo doorgaat, krijgt hij binnen enkele weken alleen nog maar borstvoeding!

In de tussentijd is er nog een ander euvel boven water gekomen. Al vrijwel vanaf het begin deed het kolven zeer. En hoewel dat niet zou moeten, is al die tijd nooit duidelijk geworden waardoor het pijnlijk was. De pijn was er trouwens al snel niet meer alleen tijdens het kolven, maar ik voelde mijn tepels 24 uur per dag pijn doen. Ik had me er al min of meer bij neergelegd, al vroeg ik me soms af of ik misschien toch maar moest stoppen met kolven. Wijzen naar mijn tepels deed al pijn, laat staan het schuren van kleding erover.

Pas drie weken geleden viel het kwartje. Ondanks dat er bij Tommy en mij geen zichtbare tekenen waren, bleken we spruw te hebben. En dat vermoedelijk al vanaf de geboorte. En als je spruw hebt, wil de baby de borst nogal eens weigeren…

Sinds drie weken smeren we met anti spruw gel en warempel: mijn zere tepels zijn vrijwel verleden tijd! Wát een opluchting! Hadden we dat maar veel eerder geweten… Tommy zal nu niet meer aan de borst gaan drinken, daarvoor hebben we het te laat ontdekt. Maar daar heb ik me inmiddels wel bij neergelegd.

Hoewel het dus anders is gelopen dan ik hoopte, gaat het uiteindelijk gelukkig toch lukken om minimaal een jaar borstvoeding te geven. En ach… als het kolven zo blijft gaan als nu, wie weet blijf ik het dan nog wel langer volhouden…

Vanaf het begin liep de borstvoeding niet zoals ik dat verwacht had. Tommy hapte weliswaar aan, maar nam nooit meer dan twee slokken voor hij weer losliet. Dat dit niet goed was, wist ik toen nog niet. In deze omgeving is standaard beleid dat zwaardere kindjes vanaf de geboorte al bijvoeding krijgen, dus hij kreeg in elk geval wat binnen.

Na twee dagen begon ik, op advies van de kraamverzorgster, met een handkolfje te kolven in de hoop de productie op gang te krijgen. Tommy begon de tepel ronduit te weigeren.

Op dag vier had ik Lola Ferrariborsten. Helaas kwam er geen druppel melk uit. Niet met de kolf, niet onder de douche, niet als ik met de hand kolfde… niets hielp. Ik wilde er een lactatiekundige bijhalen. Maar volgens kraamverzorgster en verloskundige hoefde dat niet, de kraamverzorgster had immers ook lactatiepapieren.

Tommy kon inmiddels niet meer aanhappen, zelfs als hij dat had gewild. Mijn tepels waren te groot en stonden te strak. Voordat ik het goed door had, werd hij volledig op flesvoeding gezet en werd er een speen in zijn mondje geduwd. Eenmaal per dag probeerden we Tommy nog aan te leggen, daarbij hielp de kraamverpleegster (al vond ik stiekem dat ze hem redelijk dwingend tegen mijn tepel aanduwde).

’s Avonds op dag vijf had ik zowaar een kolfopbrengst van wel 10 cc! Maar Tommy dronk inmiddels per voeding 50 tot 60 cc, dus er zou nog wel wat bij moeten…

Op dag zeven kwam er een andere verloskundige, die het consulteren van een lactatiekundige toch wel een goed idee vond. Ook schreef ze een spray voor, die de toeschietreflex opwekt, zodat de melk beter zou gaan stromen.

De spray had effect: eind van de middag kolfde ik wel 20 cc en ’s avonds zowaar wel 80 cc! Voor het eerst voldoende voor een hele voeding!

Helaas heeft Tommy inmiddels een regelrechte afkeer van de tepel ontwikkeld. Advies van de lactatiekundige is dan ook om voorlopig helemaal niet meer aan te leggen, zodat hij zijn afkeer kwijt kan raken. Kolven kan ik beter met een dubbele electrische kolf gaan doen, want ik ben uren kwijt met kolven (een half uur per keer, zes keer per dag en een opbrengst van niks).

Drie maanden later is Tommy zijn afkeer van de tepel weliswaar kwijt, maar dat er eten uit komt snapt hij absoluut niet. Ik kolf nog steeds en heb dan de meeste dagen twee complete voedingen voor hem. De rest is helaas nog steeds flesvoeding.

(Wordt vervolgd)

Zeven maanden is hij nu. Pas zeven maanden kijkt ons mannetje rond op deze wereld. Maar het groeien kan hem niet snel genoeg gaan.

Inmiddels heeft hij al vijf tandjes. En hij is er duidelijk trots op, hij lacht letterlijk zijn tandjes bloot.

Inmiddels heeft hij ook geleerd om te gaan staan. Al dan niet met behulp van mamma’s handen. De rand van box of bedje is ook goed. We hebben dus maar gauw bed- en boxbodem laten zakken voordat hij eruit kukelt.

Soms gaat dat staan nog niet helemaal goed. Gisteravond had ik hem naar bed gebracht, maar hij wilde eigenlijk nog helemaal niet slapen. Hij was dus weer onder de dekens vandaan gekropen (waar hèb je het eigenlijk over, het wurm is zeven maanden, die hoort nog geen peuterstreken uit te halen!) en stond rechtop in bed, met de handjes op de rand van het bedje.
Omdat ik vond dat hij moest gaan slapen (‘t was half elf en hij was duidelijk erg moe) ben ik gewoon naar beneden gegaan. Mijnheertje huilen. En huilen. En huilen…
Enfin, na een kwartiertje was hij nog niet stil, dus ik weer naar boven. Stond hij nog steeds rechtop! Alleen een halve meter verderop in zijn bedje, hij was zijdelings gaan stappen. Rode oogjes van het huilen, dikke tranen op zijn wangetjes en spierwitte knokkeltjes. Blijkbaar durfde hij niet te gaan zitten, of wist hij niet goed meer hoe dat moest…
Zodra ik hem oppakte, voelde ik zijn hele lijfje ontspannen. Hij kroop helemaal tegen me aan, snikte nog wat na en klampte zich aan me vast. Na een paar minuutjes legde ik hem weer in bed, wat hij eigenlijk niet wilde, maar hij was zo moe dat hij niet echt meer protesteerde. Hij draaide zich meteen op zijn zij (hij slaapt liefst op zij of buik), maar wel met zijn hoofdje zo dat hij mamma nog kon zien. Heel strak keek hij naar mijn gezicht, alsof hij het nog eens extra in zijn geheugen wilde prenten.

En toen moest ik zo maar huilen. Omdat ik zo zielsveel van dat kleine hummeltje houd. Omdat hij zo snel groeit en ik het zo graag wat langer zou willen laten duren. Omdat hij nog zo hulpeloos is, al vindt hij zichzelf al heel wat. Gewoon, omdat hij er is. Omdat met hem een grote droom waar is geworden en ik me nooit echt voor heb kunnen stellen dat het zó geweldig zou zijn.

Langzaam zakten zijn oogjes dicht. En op mijn tenen sloop ik het kamertje uit…

Iedereen zei het van tevoren: geniet er maar van, want het gaat zo snel, voor je het weet is het voorbij! En ik dacht: jaja, ‘t zal wel… Uiteraard had iedereen gelijk. De eerste maanden zijn voorbij gevlogen. Tommy is alweer ruim een half jaar oud en het is net of hij er altijd al geweest is!

Ons mannetje is een lachebekje, kletst op zijn manier al heel wat af en lijkt de meeste dingen nèt wat sneller te doen dan gebruikelijk (volgens mij valt het eigenlijk wel mee, maar trotse (groot)ouders roepen om het hardst dat hij veel te snel is met allerlei dingen). Hij ligt bij voorkeur op zijn buik, dit tot schrik van de mensen op het consultatiebureau want hij slaapt ook het liefst op zijn buik. En om hem nu vast te binden, enkel om hem op zijn rug te laten slapen, dat gaat mij veel te ver. Hij heeft twee tandjes, kan al aardig rechtop blijven zitten en eet sinds kort ook andere dingen dan melk. Dat levert overigens geregeld komische taferelen op (om nog maar niet te spreken van een enorme puinhoop!).

Het enige dat niet zo leuk is als ik hoopte en verwachtte, is dat Tommy vrijwel vanaf het begin de borst weigerde. We hebben er echt alles aan gedaan, maar het is nooit meer goed gekomen. Ik kolf dus inmiddels al bijna zeven maanden vier tot zes keer per dag. Sinds een paar weken slik ik bovendien een medicijn dat de productie verhoogt, zodat ik nu dagelijks twee en vaak zelfs drie voedingen moedermelk voor hem heb. Ik vind het heel belangrijk dat hij zoveel mogelijk moedermelk krijgt en zo min mogelijk flesvoeding. Ik hoop het kolven dan ook vol te houden tot hij minstens een jaar oud is. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het nooit mijn hobby zal worden…

Het is mijn bedoeling om weer vaker te bloggen, ons leven is inmiddels redelijk op orde dus in principe moet het lukken!

Het was woensdagavond en ik was inmiddels bijna een week over tijd. Omdat ik nog geen enkel signaal had, ben ik nog heel druk geweest die dag. Ik had boodschappen gedaan (ja, in mijn eentje met de auto), 3 kilo stoofpeertjes geschild en gekookt, sudderlappen gebraden, de vaatwasser uit- en ingeruimd… kortom, voor mijn doen was ik superactief geweest.

Om 19.50 uur voelde ik wat achteraf de eerste wee was. Maar ik wist het niet zeker, dus zei er nog niets over tegen Jan. Tegen 22.00 uur verloor ik wat vruchtwater en toen drong tot me door dat het serieus begonnen was! Jan werd net wakker van een dutje op de bank, die bleef heel rustig en zette vast de maxicosy in de auto en haalde mijn vluchttas naar beneden.

Om 23.00 uur hebben we de verloskundige gebeld, die kwam kijken en constateerde dat ik al ruim 4 cm ontsluiting had. Tot mijn stomme verbazing, want de weeën waren – vond ik – vrij makkelijk uit te houden. Mede daardoor stelde de verloskundige voor dat ze 4 uur later terug zou komen, tenzij ik zelf anders aan zou geven. Ze vertrok weer naar huis om 0.00 uur.
Om 1.00 uur heb ik haar gebeld, de weeën kwamen inmiddels om de 2 minuten. Na overleg zijn Jan en ik naar het ziekenhuis gegaan (ik zou poliklinisch bevallen). De verloskundige zou eigenlijk pas daarheen komen als ik aan zou geven dat het zo ver was, maar was er al een kwartier na ons: ze was veel te benieuwd hoe het ging.
Ik zat inmiddels al op ruim 7 cm ontsluiting en het werd tijd om de vliezen, die alleen hoog gebroken waren, nu echt volledig te breken. Dit had effect en rond 2.00 uur kreeg ik persweeën. En vanaf toen ging het niet meer zo vlot…

De kracht en frequentie van de persweeën nam snel af en ik kon met geen mogelijkheid persen. Na een uur tevergeefse pogingen werd daarom besloten dat de bevalling alsnog klinisch zou worden. De gynaecoloog werd geraadpleegd en ik kreeg een infuus met weeënopwekkers. Zou dat niet lukken, dan zou men het proberen met de vacuümpomp en anders zou het alsnog een keizersnee moeten worden.
Zo tegen een uur of 6 kreeg het infuus effect en kon ik langzamerhand gaan persen, eerst een of twee keer per wee maar na verloop van tijd ging het steeds beter.
En om 6.44 uur lukte het mij om zelf onze zoon Thomas Christiaan op de wereld te zetten. Hij woog 4640 gram na 41 weken zwangerschap.

Hij doet het geweldig! Hij is alert en reageert al heel goed op pappa’s stem. Pappa verschoont zijn luiers en geeft hem door middel van vingervoeden wat bijvoeding ( dat is blijkbaar standaard bij zulke zware baby’s). En de man die tot april vorig jaar heel hard riep dat hij nooit vader wilde worden is helemaal smoorverliefd!

Kortom, wij zijn een kersvers dolgelukkig gezinnetje geworden!

Dit is de lastige periode. Alles is klaar om de nieuwe wereldburger te verwelkomen, maar hij laat nog op zich wachten en je hebt geen flauw idee wanneer het zo ver zal zijn… Morgen? Volgende week? Dit kun je niet plannen…

Mijn bloeddruk is af en toe een tikje te hoog, maar afgezien daarvan zijn er nog geen signalen dat ik zwangerschapsvergiftiging ontwikkel, dus het zal voorlopig afwachten zijn tot de bevalling vanzelf begint. Voor zover het te voorspellen valt, is mij verteld dat ik rekening moet houden met een flinke baby, 9 pond of daaromtrent. Eerlijk gezegd moet ik er nog niet aan denken dat dat er uit moet! Maar als het eenmaal zover is, komt dat vast wel goed. Ik beval in elk geval in het ziekenhuis, dus als ingrijpen noodzakelijk is, ben ik al ter plekke.

We wachten…

Het aftellen gaat steeds sneller. En het voelt heel dubbel.
Aan de ene kant ben ik zo onderhand wel erg benieuwd om kennis te maken met het levende wezentje dat in mijn buik groeit.
Aan de andere kant zit het daar nog veilig en mag het er nog wel een poosje blijven zitten! Te meer daar ik me voor het eerst in deze zwangerschap best goed voel en er eindelijk van kan genieten. Natuurlijk: die buik zit inmiddels aardig in de weg, ik houd nogal wat vocht vast en ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst meer dan vier uur achter elkaar heb geslapen, want ik blijf naar de wc lopen. Maar ik heb geen harde buiken meer, ben volgens mij ook de laatste blaasontsteking kwijt, hoef geen Rennies meer te gebruiken, heb verrassend weinig last van mijn banden en ook mijn bloeddruk houdt zich tot nu toe netjes.

De babykamer is vrijwel af en komende week ga ik dus alle spulletjes wassen en sorteren. Ook de woonkamer is verbouwd, zodat daar een bed kan komen te staan voor in de kraamtijd. Het grootste deel van alle spullen die we nodig hebben, is inmiddels in huis en mij rest niets dan enkele kleine dingetjes aan te schaffen, zoals een badsteuntje en een verkleedkussen. Ook de voorbereidingen voor de geboortekaartjes zijn in volle gang en we hebben een origineel idee voor een kraamtraktatie bedacht.

Kortom: we zijn er bijna klaar voor! Al zou het niet erg zijn als het nog een week of 7 duurt…

Ik merk nu toch wel dat ik niet de jongste ben. Het wordt zwaar… letterlijk en figuurlijk. Mijn buik komt overal eerst, daarachteraan kom ik pas. Ik heb maar één harde buik per dag… maar die duurt wel van ‘s morgens 9 tot ‘s avonds een uur of 7. En ik heb dat alleen op werkdagen, in het weekend heb ik er vrijwel geen last van.

Ik denk dan ook niet dat ik mijn zwangerschapsverlof ga halen. Ik zou nog zes weken moeten werken, maar dat ga ik niet redden.

Maar onze zoon groeit prima, hij beweegt naar hartelust en ik weet dus waar ik het voor doe!